දහම් පාසලේදි ආරම්භ උන ප්රතම ප්රේමය ගැන මම කලින් වතාවක් දෙකකදි කිව්ව නොවැ.කවුරු හරි බලපු නැති කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඕං මෙතනින් ගිහින් බලන්න පුලුවන්.මේක මේ ආදර කතාව පටන් ගත්තට පස්සෙ උන සීන් එකක්.ඔතනදි භාග්යට ට්රයි කරල වැටුනෙ නැති තැන එයාගෙ යාළුව වාගෙම මගෙ සපෝටරුත් උන දුල්මිණිව ගොඩාක් හිතට ෆිට් උන වෙලාවක එයාගෙන් ඇහුවට පස්සෙ හරි පුදුම විදියට එයා කැමති උනා.හැබැයි සපෝටර් කැමති වෙලා ටික දවසකින්ම කලින් ට්රයි කරපු කෙල්ලත් කැමැත්ත ප්රකාශ කලා.කතාව කෙටියෙන් කිව්වොත් ඔහොමයි.
ඒ උනාට දැන් මගෙ හිතේ කලින් කෙල්ල නෑ. මේ වෙනකොට සපෝටර් තමා මගෙ සිහින කුමාරි.හැබැයි භාග්ය දන්නෙ නෑ මෙ මොනාවත්.දැන් ඔන්න ෆ්රස්ට් ලව් එක පටන් අරන් හරියටම මාසෙකට වැඩිය නෑ.මම දැන් 11 වසරෙ.කෙල්ල 10 වසරෙ.අප්පා....රැවුලවත් හරියට ඇවිල්ල නෑ.හි.....හී.......ඔන්න ඔය කාලෙ දුල්මිණි කම්පියුටර් කෝස් එකක් පටන් ගත්තා කෑගල්ලෙ ටෙක් ශ්රී ලංකා එකේ.බඩුම තමා ,මටත් සෙනසුරාදට පොල්ගහවෙල "පියසේන" සර්ගෙ ගනන් ක්ලාස්.ඔය පියසේන සර් පොල්ගහවෙල පැත්තෙ නොදන්න කොල්ලෙක් නෑ මගෙ හිතේ.දැන් ඉතිං කෑල්ල වැටුන අලුතනෙ.මම පාගල් එකේ හවසට කෙල්ලගෙ ගෙවල් පැත්තෙ එහෙම පොඩි රවුමක් දානවා.ගේ දැක්කත් ඇති .කෙල්ලත් දකින්න හිටියොත් එහෙම ටටා පාරක් දානවා.තාම අපි දෙන්නට ඒ උනාට හරියට කතා කරන්න අවස්ථාවක් හම්බ උනේ නෑ.ඒ කියන්නෙ ඉතිං ලව් කරන්න වාගෙ.ඔන්න දැන් දෙන්න කතාවෙලා ඊලඟ සෙනසුරාද බස් එකේ කෑගල්ලට යන්න කතා කර ගත්තා.අපි ඉන්න පාරෙන් කෑගල්ලට යන්නෙ පොල්ගහවෙල හරහා.ඉතිං මම කලින්ම ඔන්න දැන් පොල්ගහවෙලට ගිහින් ඉන්නවා.එයාට ටෙක් පටන් ගන්නෙ 8.30ට.10.30ට ඉවරයි.ආයෙ ප්රැක්ටිකල් 10.30 ඉඳන් 12.30 වෙනකන්.
කුරුණෑගල ඉඳන් එන හැම බස් එකක් දිහාම ඇස් පිල්ලමක්වත් නොගහ තමා බලන් ඉන්නෙ.ඔන්න එක බස් එකකින් බලාපොරොත්තුවෙන් හිටපු එක්කෙනා බැස්සා.කකුල් දෙක ලඟටම දිග ගවුමක් ඇඳල.බෝනිකි කට් ගහල (වචනෙ ගෝල්ඩ් fish ගෙන් ඉස්සුවෙ),පොත් ටිකත් පපුවට තුරුළු කරන් බයෙන් වාගෙ මං ලඟට ආවා.
"අයියෝ....තාත්තත් ටවුන් එන්න ලෑස්තිය ඉක්මණට යමු".
ඔන්න අපි දෙන්නත් නැග්ගා කුරුණෑගල කෑගල්ල සීටීබියකට.උදේ හින්ද සීටුත් ගොඩක් හිස්.දැන් ඔන්න මට එහා පැත්තෙ දුල්මිණි.අම්මෝ.....කොච්චර කාලයක් තිස්සෙ දන්න කෙනෙක්ද.දැන් මේ මගේ ලඟ.ඉතිං ඔය පාර ඉස්සර කාපට් කරල එහෙම නෑ.ඇලට,වෙලට ගමන තමා.දැන් කෙල්ල ඇඟෙත් ගෑවෙනවා. මටනම් හරි අමුතුයි වාගෙ.කවද උන දේවල්ද?? කතා කරන්න ගොඩක් දේ තිබුනට දැන් මොනාවත් මතකෙට එන්නෙත් නෑ.කෙල්ල කියවන්නෙම භාග්ය ගැන.
"එයා දැන ගත්තහම මොනව හිතයිද අයියෙ.. ,ඊයෙත් ඔයා ගැන ඇහුව."
"ආයෙ එයා ගැන කතා කරන්න එපා....මම එහෙම කෙනෙක් දන්නෙ නෑ."
කෙල්ලට මාර ෆිට්."ඇත්......ත...ටමද .....කි..ව්..වෙ.."
"හ්..ම්...."
ඔය වාගෙ සරල දෙබස් හුවමාරු වෙවී ඔන්න කෑගල්ලට ලන් උනා.තාම වෙලාව 7.45යි.වෙලාවත් තියන එකේ මාත් හිමින් ,හිමින් එයත් එක්කම ක්ලාස් එක ලඟට ගියා.ඔය කෑගල්ලෙ ටෙක් පාර අළුත් කෆල් වලට ටෝක් කරන්න මරු පොට් එකක් ටිකක් ප්රසිද්දයිත් එක්ක.පස්සෙ කාලෙකදි තමා දැන ගත්තෙ ඔය පාරට "ලව් ලේන්" එක කියලත් කියනව කියල..ටවුම මැදින් වාගෙ වැටිල තිබුනත් වංගු,කඳු වාගෙ හරි අමුතු විදියකට පිහිටල තියෙන්නෙ.ටිකක් නැවතිලා කතා කර,කර ඉන්නකොට 300 ඩෑෂ් කාර් කාරයෙක් ටිකක් අපි ගාව ස්ලෝ කරල රවාගෙන වාගෙ ගියා.දන්නෙ නැති බුවෙක් හින්ද වැඩිය ඌ ගැන මීටර් කරන්න ගියෙත් නෑ.විනාඩි පහක්වත් ගියෙ නෑ,මෙන්න බොලේ තඩි ට්රැෆික් බයික් එකක් ඇවිල්ල මගෙ ඇගේ ගෑවෙන නොගෑවෙන සයිස් එකට නතර කෙරුවා.ඉස්සරහ සාජන් ලොක්කෙක්,පිටිපස්සෙ නිකන්ම කොස්සෙක්.
"මොකද මෙතන......"
"සර්......මේ....ක්ලාස් එකට යන්න..."
"එහෙනං ඒකට යන්න,මෙහෙම තැන් ,තැන් වල ඉන්නකොට අපිට අවට මිනිස්සුන්ගෙන් කම්ප්ලේන් එනව".
හරි බුවාගෙ කතාව අවුලක් නෑ.මෙන්න යකෝ අර කොස්ස පිටිපස්සෙ ඉඳන්....
"හැ***න ඕනෙ නම් පාක් තියනව,හෝටල් තියනව.ඒ එහෙකට යන එකනෙ තියෙන්නෙ..... මෙතන අපිට ඩියුටි කර ගන්න දෙන්නෙත් නෑ...."
මට මේ සීන් එක අද වාගෙ මතක මූ ඒක කිව්වෙ කෙල්ලගෙ මූන දිහා බලාගෙන .වැඩි වයසක මෑන් කෙනෙක් නෙමෙයි.ඕනෙනම් දැන් අපේ වයස වාගෙ ඇති.දුල්මිණිගෙ මූන රතු උනා.ඊට පස්සෙ සාජන් බුවා
"මෙතන ඉන්න එපා යන්න,යන්න..."
එහෙම කියල යන්තන් මෑන්ස්ල දෙන්න යන්න ගියා.අර ඊයෙ පෙරේද කැම්පස් කේස් වලදි කඳුළු ගෑස් වැදිල වැටිල හිටපු කෙල්ලන්ටත් ගහපු මේ මෑන්ස්ලට අර වාගෙ කතාවක් පොඩි කෙල්ලෙකුට කියන එකත් ගේමක් නෙමෙයි තමා.අපි දෙන්න ඔන්න දැන් ඉස්සෙරවෙලාම දවසෙ පොලිසියෙන් බැනුමුත් අහගෙන එයාව ක්ලාස් එකට දාන්න යනකොට ක්ලාස් එකේ ළමයි තුන් හතර දෙනෙක් ආපහු එනවා.
"දුල්මිණි අද ක්ලාස් නෑ,එක හින්ද ප්රැක්ටිකල් වලට ඉන්නත් බෑ අනේ.අපි යනව".
"දිනේෂ් අයියෙ ඔයා චුට්ටක් ඔහොම ඉන්න,මම කෝකටත් ගිහින් බලල එන්නම්.."
වැඩේ ඇත්ත තමා.මෙන්න බොලේ අද සර් නැතිලු.දැන් අපි දෙන්න ආපහු එනවා.ඒ එන ගමන් මම නිකමට වාගෙ
"පින්නවල යමුද??"
" මෙතන ඉඳන් ගොඩක් ඈතයිද?2.00 වෙනකොට ගෙදර යන්න පුළුවන්ද??"
එලම තමා.කෙල්ල කැමතියි.......(පින්නවල ඔයාල හැමෝම දන්නව ඇති මගෙ හිතේ...අර අලි අනාථාගාරය තියෙන්නෙ.අන්න එහෙ.)ලොක්ක වාගෙ යෝජනාව දැම්මට මමවත් එක පාරක්වත් ගිහිල්ල තිබුනෙ නෑ ඕකට.දැන් මෙතන ඉඳන් දුල්මිණි පාරවල් දන්නෙ නෑ.මට ඒකත් ටිකක් බයයි.ඇයි..මෙයාව මඟ ඇරෙයි කියල බය.ඇයි අප්පා 11 වසරෙ කියන්නෙ මහ ලොකු උන්යැ.ක්ලාස් එකට යන එන ටිකේදි එහෙම ටිකක් විතර ඈතින් වාගෙ හිටියට දැන් කෙල්ල මං ලඟමයි.දැන් ඔන්න නැග්ගා රඹුක්කන බස් එකට.
"මට බයයි වාගෙ....."
"ඇයි.....?"
"අඳුරන කවුරුහරි ඉඳියිද....?"
"මෙහෙ අපේ පැත්තෙ අය නෑ..."
ටිකක් නැලවිලා එහෙම...
"ම්.....එහෙනං කමක් නෑ...."
අපේ සීට් එකට ඉස්සරහ සීට් එකේ අක්ක කෙනෙක් ලඟ හිටිය ෂෝක් බබෙක්.එයා දැන් අපි ඉන්න පැත්ත හැරිල හිනා වෙනවයි,දුල්මිණිගෙ අතින් අල්ලනවයි ඔය වාගෙ පොඩි ළදරු සීන් එකකුත් පටන් ගත්තා.
"ලස්සනයි නේද?කෙල්ලෙක්ද??"
මම නිකමට වාගෙ ඇහුවෙ.කියන්න දෙයක් තිබුනෙ නැති හින්ද.
"කොල්ලෙක් නේද...??"ටිකක් විතර කනට කිට්ටු කරල "මටත් ඕනෙ ඒ වාගෙ බබෙක්...."
බුදු අම්මෝ......මේ චූටි කෙල්ල කියන කතා......!!!
මගෙත් කට හොඳ නෑනෙ.
"දැන්මම.."
"තරහයි ඈ...."
ඔන්න එතකොටම බස් එකේ සෙට් එකේ යනව අතුල අදිකාරිගෙ "ඇතින්නියේ.." සිංදුව.(සොඬින් නෙළුම් මල ගෙනියන බතික් රන් පටින් දිදුලන....) ඒ දවස් වල ඔය සිංදුව මට මාර ගති.
"මගෙ ෆේවරිට් සෝන් එක"
"ම්......ලස්සනයි තමා...අර දම්පාටින් ලා සඳ බැස යනවා කියන එක තමයි මම කැමතිම එක".
"අපෝ.... ඒක නරක සිංදුවක්නෙ...."
"ඇයි....???"
"මැද හරියෙදි ලමැද තලා යහනේ ඉන්නම් කියන කතාවකුත් කියනව නේද?"
"ඇත්තමයි අයියෙ,මට නිකමට හිතුන ඔයා ඔය කතාව කියයි කියල...අයියෝ.......මම සිංදුවට කැමති ලස්සන හින්ද වචනෙන්,වචනෙ හොයන්න ගියෙ නෑ....,ඔයා නම්............."
කොහොම හරි ඔන්න අපි පොට් එකෙන් බැහැ ගත්ත.ඔතන ඉන්නව ටුවරිස්ලට එක,එක අයිටම් වර්ග විකුණන ටිකක් විතර මදාවි බුවාල ටිකක්.
"අදනම් අම්මට කියනව ක්ලාස් ගියෙ නෑ කියල.."
මොකෙක්ද එකෙක් කියනව ඇහුන.මට චුට්ටක් විතර බයත් හිතුන.තාම පොඩි උන්නෙ අප්පා........සිරාවටම හිතුන මුන් මට ගහල මේ රෝස මල උදුර ගත්තොත් කියල.අර කතාව කියනව ඇහුන විතරයි මෙන්නෙ කෙල්ල අතේ එල්ලුනා.එතකොට දැක්ක කෆල් කීපයකුත් ටිකට් ගන්න තැන ඉන්නවා.චුට්ටක් විතර බය නැති උනා.නැත්තන් උදේ පොලිස් පෝරියල් එකකුත් කාලනෙ ඉන්නෙ.මම බයෙන් වාගෙ ඉන්නව දැක්කොත් කෙල්ල අනිවා ඊටත් වැඩිය බය වෙලා ආපහු යමු කියන්නත් ඉඩ තියනවා.අහම්බෙන් හම්බ උන චාන්ස් එක.පාර්සල් බෑග් තියන තැනින් පොත් ටික ඔබල යන්තං අත් දෙක නිදහස් කර ගත්තා.දැන් ෂෝයි.ඔන්න දැන් අපි ඇතුලෙ අලි බලනවා.අලිත් ආතල් එකේ පිස්සු කෙල,කෙල ඉන්නවා.
එක පාරටම මෙන්න බොලේ එකෙක් අපි ඉන්න දිහාට දුවගෙන එනවා.අපි විතරක් නෙමෙයි වටේ හිටපු උනුත් සීන් එකට බය උනා.දුල්මිණි ඇඟේ එල්ලිච්ච පාර එයාගෙ නියපොත්තකට අතත් සෑහෙන්න විතර සීරුනා.දන්නවනෙ කෙල්ලො පොඩි කියල නෑනෙ ස්ටයිල් එක.ඉක්මණට කෙල්ලත් ඇදගෙන හට් එකකට මුවා උනා.හික්.......මේක ඇවිල්ල තියෙන්නෙ අපි පස්සෙ නෙමෙයි.උගෙ ගැන්සිය ලඟට.ඔය අස්සෙ ලඟ හිටපු ටුවරිස්ල සෙට් එකක් අපිව පොටෝ කෑල්ලකටත් අල්ල ගත්ත මතකයි.හික්......පිට රට හින්ද අවුලක් නෑ.කොහොම හරි 12 විතර වෙන්නත් ආපු හින්ද අපි ආපහු එන්න ආවා.යන්තං 1.30 වෙනකොට පොල්ගහවෙලින් බැහැල දෙන්න බස් දෙකක ගෙදර ගියා.මොකද බහින්න තියෙන්නෙ එකම හෝල්ට් එකෙන්නෙ.එක බස් එකේ ඇවිල්ල ගමේ මොකෙක් හරි බුවෙකුට මීටර් උනොත් එහෙම.
දැන් ඔන්න දුල්මිණිව ඊලඟ සතියෙ දහම් පාසලේදි මීට් උන වෙලාවෙ මම නිකමට ඇහුව එදා යාළුවො මොකද කිව්වෙ කියල.ඇයි ටෙක් එකේ මෙයාගෙ යාළුවන්ට මාව එදා මීටර් උනානෙ.
"අපෝ....දන්නෙ නැද්ද උන්ගෙ කටවල්.."
"ඇයි මොකද...?මට බැන්නද,ඒ......ඒක මොකෙද්ද කියල ඇහුවද...?"
"නෑ....නෑ ...අනේ..උන් ඇහුව අපි කොහෙද ගියෙ කියල,මම කිව්ව පින්නවල ගියා කියල"
"ඉතිං...."
"උන්ට ෂුවර් නෑ....උන් අහනව කෝ....කොහෙද ඉදිමිලා තියෙන්නෙ බලන්න කියල..."
අප්පට සිරි..අපි පොඩියි,පොඩියි කියල හිතුවට මොකද 10 වසරෙ ඉන්න කෙල්ලො හිතන දේවල්.......හික්......හික්.......
කොල්ලෙකුට ෆ්රස්ට් ලව් එක කියන්නෙ මොන වගේ අද්දැකීමක්ද කියල අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑනෙ.මාත් ඉතින් කුළුදුලේම ලව් කරන්න පටන් ගත්තු කාලෙ කතාවෙ පොඩි කොටසක් කලින් ලිව්ව නොවැ.නොබලපු අය ඉන්නවනම්මෙතනින් ගිහින් ඒ කොටස ටිකක් බලලම ආවනම් කතාව හරියටම මීටර් වෙයි.
දැන් ඔන්න ඉක්මණට හසුන එයාගෙ අතින් තිබ්බා.ඒ වෙලාවෙ දුල්මිණිගෙ අතත් චුට්ටක් විතර ටච් උනා.අපි මිශ්ර ස්කෝලෙක නෙමෙයි හින්ද ඒකත් ඒ දවස් වල හරි අමුතු හැඟීමක්.ට්රයි කරන එක නෙමෙයි තමා.ඒ උනාට...අනේ මන්ද,ඒ සියුමැලි චූටි අත...දැනුත් අද ඊයෙ වාගෙ මතකයි.ඔන්න දැන් හිතේ තිබුන එක වදයක් ඉවරයි.කොහොම හරි ලියුම දී ගත්තනෙ.
දැන් ඊලඟ සතියෙ.,ඔන්න වැඩේ යාළුව ඇවිත් නෑ.ට්රයි එක විතරයි.මමනම් මාර බයයි ඒ දවස් වල භාග්ය එක්ක කතා කරන්න .වචන පැටලෙයි,අනවශ්ය දෙයක් කියවෙයි,කියන එව්ව ගැලපෙන්නෙ නැති වෙයි ඔය වාගෙ විවිධ හේතු හිතට එනවා.එදා ඉතින් රුවනට මගෙන් දස වදේ.
"මචං භාග්ය ගෙන් අහපන්කො ලියුම ගැන."
"කොහොමද බං එක පාරටම එහෙම අහන්නෙ?අපි ඒකි එක්ක එච්චර කතා කරලත් නෑනෙ."
"උඹට පුළුවන්..,මොකක් හරි කියල ෂෙප් එකේ අහපන් මචං"
"එහෙනම් උඹත් වරෙන්"
දැන් ඔන්න අපි දෙන්නම අමාරුවෙන් ඉන්ටවල් එක ඉවර වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි භාග්යව ටෝක් කලා.මම නෙමෙයි රුවන.
"නංගි දුල්මිණි ඔයාට මොකක් හරි දෙයක් ගැන කිව්වද?"
"මොනවද?"
"මේ........දිනේ.....ෂ්ගෙ......ඔයා ගැන අදහසක් තියනවා.."
තව වචනයක් කතා කරන්න හම්බ උනේ නෑ.
"අයියෝ........මොනවද??ඔයාලට පිස්සුද අනේ......."
ඒ වචන ටික අහපු වෙලාවෙ හිත රිදුන තරම් මේ අද වෙනකනුත් වෙලා නැතුව ඇති.එහෙම කියපු එයා ඉක්මණට ක්ලාස් එක ඇතුලට ගියා.ඔන්න නියම යාළුවෙක්ගෙ වටිනාකම දැනෙන වෙලාව.ඇත්තටම රුවන් කියන්නෙ මගෙම සහෝදරයෙක් වාගෙ බුවෙක්.
"අඩෝ ඔච්චර අප්සෙට් ගන්න එපා බං.අපි ආයෙ දුල්මිණිට කියල බලමු"
ඌ පුළුවන් තරම් මගෙ හිත හැදුවා.දැන් ඔය විදියට මාස තුනක් හතරක් විතර ගෙවිල ගියා.ලියුම් 20කට වැඩිය දුන්නා.ආසාවට එක රිප්ලයි එකක් නෑ.දුල්මිණිටත් අපි හෙන ඇනේ.දකින් දකින පාරට අහන්නෙ භාග්ය මොකද කිව්වෙ කියල.
"එයා කැමති නෑ අනේ.........O/L ඉවර වෙනකන් ඔව්ව මොනාවත් හිතන්නෙ නැතිලු."
"හරි ඉතින් නංගි කැමතිද නැද්ද විතරක් කියන්න කියන්නකො.ඊට පස්සෙ අපි exam ඉවර වෙනකන් එයා එක්ක කතාවත් නොකර ඉන්නම්"
ඔන්න true love.
"මට පුළුවන් හැම විදියටම කිව්ව අයියෙ.අනේ මං දන්නෙ නෑ...."
(පව් ඒකිටත් පුළුවන් සීමාවක් තියනවනෙ.)"එහෙන් ප්රසන්න අයියගෙනුත් මට කරදරේ"
"ඉතිං භාග්ය ප්රසන්නට කැමතිද?"
"අපෝ.....නෑ...."
ෂිහ් එක්කෝ මේකි එකෙකුට වැටෙන්න ඕනෙ.එහෙමත් නෑ.නිකන් කොල්ලො අවුස්සනව.හික්......නෑ,නෑ....අපෙයි වැරැද්ද.දැන් අපිනෙ ඇවිස්සිලා තියෙන්නෙ.ඔය දවස් වල නොවැරදීම අනිවා අහපු එකක් තමා ඉරිද රෑ "සිරස හින්දි ටොප් ටුවෙන්ටි"ඇයි හිතේ දුකයි,කලකිරීමයි,බලාපොරොත්තුවයි ඔක්කොම කලවං වෙලානෙ තියෙන්නෙ.ඔය සේරටම මටනං ටිකක් විතර විසදුම තමයි හින්දි සිංදුවක් අහන එක.
"දීරෙ,දීරේ සේ මෙරි සින්දගීකෙ ආයා.............දීරෙ,දීරේ මේරෙ දිල්කෝ ජුරායා..........."
මේකනම් මහ අමු පිස්සෙක් කියල හිතෙනව ඇති නේද...?හික්....හික්....තනිකරම පිස්ස තමා.පුරා අවුරුද්දක් නන්ස්ටොප් භාග්යට බැහැලම ට්රයි කලා.කිසිම සතුටුදායක පිලිතුරක් නෑ.ඔය අස්සෙ ප්රසන්නයටත් බැරුවමද කොහෙද මේක අතෑරල වෙන කෑල්ලක් සෙට් කොරගෙන.උන් නිකන් අපි වාගෙ බල,බල ඉන්න උන් නෙමෙයි.අනික අපි කෙල්ලන්ට සෙකන්ඩ් වෙනව වැඩිද මන්ද කියලත් හිතුනා.හී...........මොන සෙකන්ඩ් ද?කෙල්ල මතක් වෙනකොට ඇඬෙනවා.වෙන එකක් ගැන තුන් හිතකින්වත් හිතන්න හිතෙන්නෑ.ඒ තරම් ලව්.
දැන් කට්ටියම 11 වසරටත් පාස් උනා.මම තාම ට්රයි.ඒ උනාට කෙල්ල නෙමෙයි කැමති.ලස්සන වැඩි කමද,ආඩම්බර කමද,අධ්යාපනේ උවමනාවද මොකද්ද කියල හිතා ගන්න බෑ.ඔය දවස් වල ඔටෝ ග්රාෆ් වැඩෙත් නැගල යන කාලෙනෙ.ඉතින් මං මගෙ එකත් දුන්න දුල්මිණිට භාග්යට දෙන්න කියල.ඔතනදි තව චාටර් සීන් එකකුත් උනා.හෆොයි...
ඕකෙ තියනවනෙ තමන් කැමතිම ෆිල්ම්,පොත්,සඟරා,පත්තර එහෙමත් ලියන්න තැනක්.ඕකෙදි අපේ පංතියෙ හිටපු එකෙක් කැමතිම පත්තර සඟරා තියන තැන "සීදේවි","නවරස","ගින්දර",මකුණා" play boyඔන්න ඔව්වගෙ නම් ටික ලියල.මටත් වැඩි ගානක් නැතුව තමයි ඔටෝ එක දුන්නෙ.කරුමෙ කියන්නෙ එදා රෑ නිව්ස් වලට පෙන්නුව කොලඹ අසභ්ය පත්තර සඟරා තියන තැන් පොලිසියෙන් වටලල ගිනි තියන සීන් එකක්.එතනදි පත්තර වල නම් පෙන්නුවෙ අර කලින් කියපුවගෙ. පස්සෙ දවසෙ හම්බ උනාම දුල්මිණි අහනව "අර ඔයාගෙ යාළුවගෙ favorites magazine ටික නේද ඊයෙ පොලිසියෙන් අල්ලල තියෙන්නෙ" කියල.මොනව කරන්නද ඉතින් කොල්ලොනෙ....හික්.......
දැන්,දැන් දුල්මිණි ගොඩාක් මට ලං උනා.එයා මාර ට්රයි එකක් දුන්නෙ කෙල්ලව මට සෙට් කරන්න.ඔන්න එයාලගෙ වාර විභාගෙ දවසක,ටිකක් කලින් exam ඉවර වෙලා එනවා.එදත් පුරුදු විදියට ගිහින් භාග්ය ගැන ඇහුවා.පරණ උත්තරේම තමා ලැබෙන්නෙ.දැන් මටත් මේක ඇතිවෙලා.
"auto එක තාම දුන්නෙ නෑ අයියෙ,මම පස්සෙ ඉල්ලල දෙන්නම්කො හදිස්සි නෑනෙ."
"නෑ....දුල්මිණි මං ඔයාගෙන් දෙයක් ඇහුවොත් ඔයා වරදවා හිතන්නෙ නෑ නේද?"
"ඒ මොකද්ද?"
"ඔයාගෙන්.......ඔයාගෙන් මම ආදරේ ඉල්ලුවොත් ඒක මට ලැබෙයිද?"
"හ්..............හී...........දිනේෂ් අයියෙ.........ඔයා.........!!!"
කෙල්ල පය ඉක්මන් කරන්න උනා.මම ටිකක් ස්ලෝ උනා.දැන්නම් ඇවිද ගන්නත් ෆිට් නැති තරම්.ටික දවසක ඉඳන් හිතේ තද කරගෙන හිටපු සිතුවිල්ලක් එහෙම එලියට දාන්න ලැබුන එකත් ලොකු සැනසීමක් වාගෙ.ඔන්න ඔහෙ ඕනෙ එකක්.නැති උනොත් සේරම නැතිවෙච්චාවෙ කියල හිත හදාගෙන ගෙදර ගියා.පහුවදාත් ස්කූල් වෑන් එකේ එන්නෙ නැතුව ඉක්මණට ඇවිත් ගමේ ස්කෝලෙ පැත්තට කිට්ටු උනා.කෙල්ල එනවා.කෙල්ල කිව්වෙ දැන් භාග්ය නෙමෙයි.දුල්මිණි.හැබැයි මූනෙ නපුරු පෙනුමක්නම් නෑ.
"අයියෝ.....අයියෙ අරක මං ලබන සතියෙවත් ඉල්ලල දෙන්නම්,භාග්යල ගමේ ගිහින් ගෙදර කවුරුවත්ම නෑ"
දැක්ක ගමන් මේ මොනව කියනවද මන්ද.මොන autoද දැන්.
"ඔයා මං අහපු එකට මොකද කියන්නෙ....?"
"අපෝ.....ටිකක් ඉවසල ඉන්නකො exam ඉවර උනාම එයා කැමති වෙයි......"
"ඔයත් මගෙ හිත රිදවන්න එපා දුල්මිණි.......please කියන්න...."
පලමු වතාවට දුල්මිණි කෙලින්ම මගෙ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා.මෙච්චර ලස්සන කෙල්ලෙක් මට කැමති වෙයිද කියලත් එතකොටනම් නිකමට වාගෙ හිතුනා.
"ම්ම්ම්ම්ම්...........බලමු"
ඔය තියෙන්නෙ......බඩුම තමා...........................මොන මඟුලකට මිරිගුවක් පස්සෙ ගියාද කියල හිතුනා.ඊට දවස් දෙක තුනකට පස්සෙ කැමතියි කියන වචනෙම අහ ගන්න තරම් ඔන්න මේ බුවා ලකී උනා.
හැබැයි සංවේදීම සීන් එක උනේ මෙතන ඉඳන්.සතියකට විතර පස්සෙ භාග්යල ගමේ ගිහින් ඇවිල්ල.එක බදාද දවසක හවස පොඩි එකෙක් ඇවිත්
"දිනේෂ් අයියේ................දුල්මිණි අක්ක එන්න කිව්වා............"
නොදෝමකින් මේකගෙ කට ,අහල,පහල ගෙවල් සේරටම ඇහෙන්න ඇති.මොනව කරන්නද .බච්චනෙ.නොතේරුම් කම නොවැ.ඇහුන විතරයි මමත් ඉක්මණට පාගල් එක අරන් එයාලගෙ ගෙවල් ලඟ රබර් වත්ත කෙලවරට ගියා.මෙන්න ඉන්නව කෙල්ල auto එකත් අතේ තියන් බයෙන්,බයෙන් වට පිට බල,බලා.මේක දෙන්නද මේ එන්න කිව්වෙ.
"අයියෙ......"
ඒත්.... ඒ ඇස් දෙකේ කඳුලු පිරිලා.........
"ඇයි ළමයො මොකද මේ........"
"අයියෙ භාග්ය ඔයාට කැමති උනොත් මාව අමතක කරණව නේද ඔයා"
"මොනවද දුල්මිණි ඔයා මේ කියන්නෙ.ආයෙ මම එයා ගැන හිතන්නෙ නෑ කියල ඔයාට පොරොන්දු උනානෙ."
"මගෙ ඔළුවෙ අත තියල සත්තයි කියන්න"
යන්තන් වාගෙ බයෙන් ,බයෙන් අත එයාගෙ උරහිසෙන් තිබ්බා.වටේ,පිටේ මොකෙක් හරි දැක්කොත් එහෙමනම් සොරිම තමා.කෙල්ලගෙ තාත්ත පට්ටම,පට්ට සැර බුවෙක්.
"භාග්ය .....ඔයාට කැමතියිලු"
එහෙම කියද්දි පව් කෙල්ලට ඉකි ගැහුනා.හිත ටිකක් විතර තිගැස්සුනත් ඒ වගක් කෙල්ලට පෙන්නන්න ගියෙ නෑ.
"දුල්මිණි ඔයා ඒක ෂේප් කරල දාන්න.කොහොමද ඔයා දන්නෙ..?"
"එයා මට කිව්වා..auto එකේ ලියල තියන එව්ව දැක්කම මට පුදුම හිතුනා මේ භාග්යද කියලත්"
"කෝ දෙන්න බලන්න ,මොනාද ලියල තියෙන්නෙ."
"මම ඒ කොලේ ඉ රුව අයියෙ.....මට ඒක ඔයාට පෙන්නන්න තරම් හිත හයිය නෑ."
'හරි,හරි ඔයා දැන් ඕක අමතක කරල දාන්න."
එහෙම කියල මම ඉතින් auto එකත් අරගෙන එන්න ආවා.ආපු ගමන් බැලුව පෙරලල.කොහෙද ඒ කොලේ නෑ තමා.ඒ දවස් වල චන්ද්රිකා මැඩම්ගෙ කාලෙ.මතක ඇතිනෙ පැය ගනන් ලයිට් කැපුවා.මාත් ඉතින් කඩපු කොලේට යටින් තියන කොලේ චිමිනියට අල්ලල බැලුව පොඩි කොපි පාරක්වත් හොයා ගන්න පුළුවන් වෙයිද කියල.යාන්තමට වාගෙ දැක්ක ලියල තිබිල තියනව නිරෝෂා විරාජිනීගෙ සිංදුවක කෑල්ලකුත්.
සඳ සිසිලේ මේ රෑ...........සඳ කැල්මේ යාවී..............උනුසුම ඔබෙ ආ...දරේ සොයා එමී ප්රියේ....................
දැන් මේ මොන දේ උනත් දුල්මිණිගෙ හිතට හරි නෑ කියල මට 100%ක් ෂුවර්.මොකද කරන්නේ...................දෙපාරක් හිතුවෙ නෑ.ගැහුව බ්ලේඩ් එක පොත් මේසෙ.ඇස් දෙක පියාගෙන ඇඟිල්ල තිබ්බ බ්ලේඩ් එක උඩින්.ලේ බිංදුව,බිංදුව එනවා.ලිව්ව ලියුමක්.ඔන්න ඒක දුන්න දවසෙ ඉඳල තමා කෙල්ලගෙ හිතේ තිබුන අව්ශ්වාසෙ නැති උනේ.
ඔන්න ඔහොමයි ඉතින් අන්තිමට සපෝටර් පෙම්වතිය උනේ...............සීන් එක ටිකක් දිග වැඩි උනා.ඇයි අප්පේ අවුරුදු එක හමාරක විතර කතාවක්නෙ.
ගොඩක් අයගෙ ප්රථම ආදර කතාව පටන් ගන්නෙ ස්කෝලෙදි උනාට මගෙ ප්රස්ට් ලව් එක කේන්ද්ර ගත උනේ පංසල මුල්කරගෙන.පංසලේදි කිව්වෙ ඉතින් ඉරිද දහම් පාසලේදි.ඒ ගමන හිතනවද දන්නෙ නෑ යකෝ මූ දහම් පාසලුත් ගිහින් තියනවද කියල.ඉන්නකො ඉතින්....., ගියා නෙමෙයි යැවුනා..යන්තන් ස්කෝලෙ තුන වසරට පාස් උනා විතරයි එකා යකා වෙයිද දන්නෙ නෑ...කොල්ලව හොඳට හදා ගන්න ඕනෙ කියල අම්මයි,තාත්තයි දෙන්නම එක්කල ගිහින් අතෑරියෙ නැද්ද මාව ගමේ පංසලේ තියන දහම් පාසලට.පොඩි කාලෙනම් ඕකට යනව කියන්නෙ ඉරිදට මරණව වාගෙ වැඩක්.ඇයි උදේ පංසිල් ගන්නකොට රටේම තියන ගාථ ටික ඔක්කොම කියන්න ඕනෙ.ඒ මදිවට කණ්ඩායම් බෙදල තිබුනෙ පංසිල් දෙන්න.තව දහම් පාසල් ගීතෙ කියන්න ඕනෙ.රැස්වීමෙ කතාවක් පවත්වන්න ඕනෙ.මටනං ඒ දවස්වල එපා උනේ ඔය උදේට තියන වත් පිළිවෙත් ටික කොරණ එක.ආ......අනිත් වැඩේ ජාතික ඇඳුම අඳින එක.ඔය පොඩි පංති වලදි පන බයේ හිටියෙ සරම කැඩෙන සීන් එකට.සමහර දවස් වලට ඉතින් ඕක කැඩිල ඇඳ ගන්න දහ දුක් විඳිනකොට උගන්වන්න හිටපු අක්කල ඇවිල්ල පිළිවෙලකට අන්දල දෙනවා.එතනත් කෙල්ලො කියල හිතෙනවද මන්ද..??ටිකක් පොඩි පංතිවලට උගන්නන්න හිටියෙ A/L එහෙම කරල රිසාල්ට් එනකන් වාගෙ ගෙවල්වල හිටපු කෙල්ලො තමා.ඉතින් ඉරිද දවසට උදේ වහිනවනම් එහෙම ඊට වැඩිය දෙයක් නෑ.ඇයි එතකොට යන්න බෑ කිව්වම ගෙදරින් පොඩි සමාවක් වාගෙ තියනවනෙ.අනික පංසලට යන්න තිබුනෙත් කුඹුරු වල නියරවල් ,ඇලක ඒ දන්ඩක් එහෙමත් පහු කරල.ඒක හින්ද වැහි දවසට ෂේප්.පොඩිම කාලෙ ඔහොම උනාට හය,හත වසර වලට එනකොට උදේ යන එක තමයි කම්මැලි.ගියාට පස්සෙ ගමේ අහල,පහල ගැන්සියට සෙට් වෙන හින්ද පොඩි ගතියක් තියනව.පංසල් වත්තෙ තියන අඹ ගැටයි,ලොවි ගැටයි ඔක්කොටම දවල් වෙන්න කලින් ගේම හම්බ වෙනවා.ලොකු හාමුදුරුවො ටිකක් විතර ප්රසිද්ධ ටියුෂන් කරණ හාමුදුරු කෙනෙක්.ඒක හින්ද ඉරිදට ඉතුරු වෙන්නෙ විහාර වාසී හාමුදුරු දෙනමක් විතරයි.වැඩි වයසක් එහෙමත් නෑ.කොල්ලො එක්කත් ෆිට් එක හින්ද කොහොමත් අවුලක් උනේ නෑ.විස්තර වැඩියි වාගෙ.හරි,කතාව කෙටියෙන් කියමුකො.
ඔන්න අපි දැන් දහය වසරෙ.මල් සරා ලාවට ,ලාවට වාගෙ හදවතට තට්ටු කරන්න පටන් ගත්තා.ඔහොම තට්ටු කර,කර ඉන්නකොට 9 වසරෙ හිටපු ලස්සන රෝස මලක් දැකල විද්දෙ නැද්ද සරා ඊතල මිටියක්ම.ඒ තමයි "භාග්යා".මෙයාගෙ හොඳම යාළුවත් හිටියෙ ඒ ක්ලාස් එකේමයි.ඒ තමයි "දුල්මිණි".ඒ දවස් වල බ්ලොක් කට් එහෙම ගහල දුල්මිණිත් මාරම ලස්සනයි.කොහොම හරි දහම් පාසලේ හිටපු ලස්සනම කෙල්ලො දෙන්න.දැන් ඉතින් ආයෙ අමුතුවෙන් කට්ටියට කියන්න ඕනෙ නෑනෙ ප්රස්ට් ලව් එක හැම තැනටම වැදුනහම දැනෙන සනීපෙ කොහොමද කියල.ඉතිං ඕක මම ඉස්සරවෙලාම කිව්වෙ එතකොට මගෙ හොඳම යාළුව වෙලා හිටපු 'රුවන්"ට.
"මචං භාග්ය මාර කෑල්ල බං,මම ඒකට ට්රයි".
"ඕකට උන්ගෙ ස්කෝලෙ ප්රසන්නයත් ට්රයිලු".
ප්රසන්නය එතකොට 12 පංතියෙ.අපිට වැඩිය වැඩිමල්නෙ.අනික මෙයාල ඔක්කොම ගමේ ස්කෝලෙ.අපි විතරයි පිට ස්කෝල වල.අනික අපිට වැඩිය වැඩිමල් බුවාලට අපි හරි බයයි.අනික ප්රසන්න කියන්නෙ ටිකක් උස එහෙම මාර හැන්ඩි බුවෙක්.දැන් මාර අප්සෙට්."ප්රසන්නය දාගෙනද දන්නෙ නෑ බං ඉන්නෙ?"."හරියටම කියන්න බෑ බං,සමහර විට නැතුව ඇති.කෝකටත් උන්ගෙ පංතියෙ බච්චෙකුට පොඩි ටෝකක් දාල බලමුද?".ඔන්න ඉන්ටවල් වෙලාවෙ එයාලගෙ පංතියෙ හිටපු අහිංසක කොල්ලෙක් අල්ලගෙන පොඩි විස්තර ටිකක් දැන ගත්තා.වාසනාවකට ප්රසන්නය තාම දාගෙන නෑ.ඒ උනාට ඌ බැහැල ට්රයි.අප්සෙට් එක තවත් වැඩි මට මෙයාව දකින්නවත් හම්බ වෙන්නෙ ඉරිදට විතරයි.ඒකත් සමහර දවස් වලට එන්නෙත් නෑ.ප්රසන්නයට චාන්ස් ගොඩයි.එක ස්කෝලෙ,එහෙන් ඌ ප්රිෆෙක්ට් කෙනෙක්.ප්රිෆෙක්ට්ලට එහෙම ස්කෝල වල කෙල්ලන්ගෙන් හෙන ලකුණුනෙ.අනික මූ කොණ්ඩෙ එහෙමත් එල පාරට හදල තිබුනෙ.අපේ ස්කෝලෙ කොණ්ඩ හදනව තියා ටිකක් වටෙන් සුදු වෙලා තිබුනත් සොරිම තමා.ආයෙ ගේට් එකෙන් ඇතුලට යාම බොරු.ඔය ඉතිං ඒ දවස් වල කෙල්ලො වැටෙනව කියල හිතාන හිටපු විදි.කොණ්ඩෙට,ෂර්ට් එකේ බැගියට,කලිසමේ පෝල්ට් එකට.....හික්......හික්.....
දැන් මේ සියළුම දෙනා අපේ ගමේ. ස්කෝලෙ තියෙන්නෙත් ගෙවල් කිට්ටුව.ට්රයි කරන්න අරන් සති දෙක තුනටි ගියෙ,මෙන්ටල් එක පුල්ම අප්සෙට් ගැහුවා.ඉරිද හවසට හිත නිකං පාළු සොහොන් පිට්ටනියක් වාගෙ.වැඩේ කියන්නෙ තාම කෙල්ල හීනෙන්වත් හිතල නැතුව ඇති මම ට්රයි කියල.කොහොම හරි මාසයක් විතර උදේට බලෙන්ම ගුඩ් මෝනින් කිව්වා,මල් වට්ටි ගේන්න යන වෙලාවට එයාල බුදු ගේ ඇතුලට යන්නෙ නෑ බයයි,අපි ඉතිං වීරයො වාගෙ එව්ව ගෙනත් දෙනවා.තව ඔය වාගෙ පොඩි,පොඩි විවිධ ක්රියා.
මට දැන් මේක ලියන්න බෑ වාගෙ අප්පා....කෙල්ල මැවිල පේනවා.හොයාගෙන ගිහින් ආයෙ ආදරේ ඉල්ලන්න හිතෙනවා.ෂිහ් ඒ එකක්වත් හිටියනම් අකේලේ ජීවිතේට....
ඔහොම ,ඔහොම යනකොට කෙල්ලට ටිකක් විතර වැඩේ මීටර් උනා.
"මචං භාග්යාගෙන් අහමුද?"
"එක පාරටම අහන්න යන්නෙ නැතුව ලියුමක් දෙමු."
"වැඩේ අවුල් වෙයිද?"
"නෑ දුල්මිණිට දෙමු යාළුවට දෙන්න කියල".
එල,එල ඔන්න දැන් පුරා දවස් හතරක් දිවා රෑ නොබලා මහන්සි වෙලා ලිව්වා ප්රතම පෙම් හසුන.කොහොම හරි ඊලඟ ඉරිදාවත් උද උනා.උදේම ගිහින් ඝන්ඨාර කුළුණ ලඟට වෙලා බලන් ඉන්නකොට ඈතින් ගුරුපාර දිගේ දෙන්නම එනවා.උදේ පීරියඩ් දෙක ඉවර වෙලා ඉන්ටර්වල් එකේ මේ දෙන්න විතරක් තනි උන වෙලාවක් බලල බයෙන්,බයෙන් යාළුවට කතා කලා.
"දුල්මිණි,මේක භාග්යාට දෙනවද?"
"මො....කක්......ද????"
"ඔයා මේක දෙන්නකො...."
"අපෝ.......මට බෑ..."
"ප්ලී.....ස්.... දෙන්න නංගි."
ඒ වෙලාවෙ මූනෙ තිබුන අසරණ බාවය දැක්කනම් ඕනෙම කෙල්ලෙක්ගෙ හදවත් උණු වෙලා වැක්කෙරෙන සයිස්.වැඩේ හරි,දුල්මිණි ළාවට වාගෙ අත දික් කරා..
අප්පට සිරි 11යි.දැන් ඉතින් නිදියෑවෙ නැත්තන් නයිට් කරණව බොරු.ඒක හින්ද ඉතුරු ටික හෙට තමා ලියන්න වෙන්නෙ.මහා ...ලොකු කතාවක් වාගෙ නේද..?මොනව කරන්නද,මගෙ කතාව මට ලොකුයි නොවැ.
මූ නං මහ මොකෙද්ද මන්ද,කොයි වෙලාවෙත් කෙල්ලො ගැනමයි කියවන්නෙ කියල කට්ටියට හිතෙනවද දන්නෙත් නෑ.මේ දවස් වල එහෙම තමයි.කෙල්ලො ගැනම තමා කල්පනා වෙන්නෙ.හරියට එකක් මීටර් උන දාට ඔන්න මේ කතා නවතින්න ඉඩ තියනව.ඇයි ඊට පස්සෙ වෙන වැඩ තියනවනෙ.ඊට කලින් තියන ටික ලියල දානව.හැබැයි ලිව්ව වාගෙ නෙමෙයි,ගෙදර යන්න බැරි වෙන සීන් එකක් වෙයිද දන්නෙ නෑ කියල හැමදාම හිතෙනව.එහෙන් ප්රදීපය සේරම දැනගෙන "උඹ ලංකාවට වරෙන්කෝ........."කියල ඉන්නවද දන්නෙත් නෑ.අරහෙන් සුමුදුගෙ පවුල කැඩිලද දන්නෙත් නෑ.බැඳපු බුවා මේක කියවල.ඔක්කොම හරි දැන් මේක.අල්ලපු ගෙදරනෙ.ඔන්න ඔහෙ කමක් නෑ.ගෙදර ඉන්න බැරි උනොත් අර සඳරුවලගෙ පැත්තටවත් ගිහින් හේනක් කොටාගෙන පැල් කොටයක්වත් අටවගෙන ඉන්නව.ආ......තව පෙළවහකුත් කොරගෙන.මොනව නැතත් ඒක නැතුව බෑනොවැ.හික්.........
අපේ අසල් වැසි කෙල්ලො දෙන්න ගැන පොඩි කතාවක් දවසකුත් කිව්වනෙ.මේවත් මේ උන් දෙන්න මට චාටර් උන සහ මට උන් දෙන්න චාටර් උන පොඩි,පොඩි සීන්.
කෙල්ලො දෙන්න අක්කයි,නංගියි.ගින්දර කෑලි දෙක.ලොකු එක ගිනි ගන්න ඔන්න මෙන්න සයිස්.පොඩි එක රවීනගෙ බඩිය.(රවීන කිව්වෙ "රවීනා තන්ඩන්")මොකද ගමේ කොල්ලො ඉස්සර ඒකිව හැඳින්නුවෙ එහෙමයි.මේ දෙකේ නමුත් මාර නං.ලොකු එක "කාමිනී".පොඩි එක "ජීවනී".හැබැයි නම් තියපු බුවානං අනාගතේ හොදට දැකල නම් තියල තියනවා.මෙයාල ගමේ කොල්ලන්ට ගනන් උනාට මට නං ඉතින් මල්ලි කියනවා.නම කියනව,ආඩම්බර කමක් නෑ හොඳට කතා බහ කරණවා.මෙයාල මට වැඩිය අවුරුදු දෙක තුනක් වැඩිමල් හින්ද මමනං හැමදාම නම කියල පස්සෙ අක්ක කෑල්ල දාල තමයි කතා කෙරුවෙ.මූන බලාගෙන අක්ක කියල කියන්න හිතෙන්නෙ නෑ..........ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද???
ම්........ඔන්න මම චූටි කාලෙ.ඒ කියන්නෙ අවුරුදු 8ක් 9ක් විතර ඇති.ගමේ ස්කෝලෙ තියෙන්නෙ අපේ ගෙවල් ලග.හවසට අපි වටේ පිටේ ඇටයො ටික සේරම ඕකෙ බෝල ගහන්න යනවා.ඉතින් එක දවසකුත් හවසක එකෙක් "දිනේෂය වරෙන් ඉක්මණට........අපි යනවා..........."මොකද ගේ ලගට ඇවිත්ම කතා කරන්නෙ නෑ.තාත්ත හිටියොත් "හැම තිස්සෙම සෙල්ලමමයි" කියල අරුන්ටත් බනින හින්ද.සද්දෙ ඇහුන විතරයි මාත් ඉක්මණට කලිසන් කොටයක් ගහගෙන යන්න ලෑස්ති උනා.මල පනිනම වැඩේ උනේ එතකොට තමයි.අහූනේ නැද්ද අවයවේ සිප් එකට.උන් හිටි තැන් අමතක උනා.ඕක අහුවෙච්ච එකෙක් එහෙම ඉන්නවනම් දන්නවනෙ එතකොට දැනෙන ආතල් එක.පුළුවන් තරම් හයියෙන් කෑගහල ඇඬුවා.ඉස්සරවෙලාම අම්ම දුවගෙන ආවා.අම්මට මේක ගලවන්න සිහියක් නෑ.මාව තුරුළුකරගෙන ඉන්නවා.ඊට පස්සෙ චූටි පුංචි.එයා හොඳටම බය වෙලා,ගලවන්න ට්රයි කලා.කොහෙද බෑ.මම පුංචිටත් පයින් ගහල තව හයියෙන් අඬන්න උනා.එතකොටම ආවෙ නැද්ද එහාගෙදර ඇන්ටියි කෑලි දෙකයි.විලි ලැජ්ජාවෙ බෑ.ඇන්ටි ඉක්මණට බලල,"පුතේ සබන් කැල්ල ගේන්නකො" කිව්ව ලොකු එකට.අනේ ඉතින් ඒකිත් දුවගෙන ගිහින් ඒකි ගාන සබන් කෑල්ලද මන්ද ගෙනත් දුන්නා.හික්...........දැන් කට්ටිය ඔපරේෂන් එක.මල පනිනම වැඩේ අරුන් දෙන්න කට ඇරන් මේක දිහා බලන් ඉන්න එක.වේදනාවයි,ලැජ්ජාවයි ....දැන් මට මේක එපා වෙලා.ඔන්න කොහොම,කොහොම හරි සබන් එහෙම අතුල්ලල ඇන්ටි වැඩේ ගොඩ දාල දුන්නා.අම්මෝ.......නිවන් ගියා වාගෙ.ඒ උනාට ටිකක් ලොකු වෙනකනුත් අරුන් දෙන්න සබන් කතාව කිය කියා මාව නෝන්ඩි කලා.මොනව කරන්නද ඉතින් හිතල කොර ගත්ත එකක්යැ.
මේ සීන් එකේදිනං මම අම්බානකට චා උනා.මොකද ඕක උනේ ටිකක් විතර ලොකු කාලෙදි.ඔය ඇටෑච් බාත් රූම් තිබුනට මට වත්ත කෙරවලේ තියන පරණ වැසිකිළිය තරම් අර වැඩේට ගේ ඇතුලෙ නිදහසක් නෑ.දන්නවනෙ ඉතින් ටිකක් සද්දෙ එහෙම දාල වැඩේ කරණකොටනෙ ගතිය තියෙන්නෙ.ඔන්න දවසක් දවල්ට කාල එහෙම 1ට 1.30ට විතර ඕකට ගිහින් දොර එහෙම හොදට ඇරගෙන රටේ නැති එව්ව කල්පනා කර,කර වැඩේ කරණවා.ටික වෙලාවකින් සරම වදයක් වාගෙ දැනුන හින්ද ඒක ගලවල අරන් බිත්ති කොන්දක් උඩින් දැම්මා.අම්මා............දැන් ෂෝක්...හුලං පාර එහෙමත් සැපට වදිනවා.........අපේ අසල්වැසි ගෙදර තාප්පෙ ලග තියනව ලොකු පේර ගහක්.විනාඩි 5ක්වත් ගියෙ නෑ,
"අපරාදෙ අක්කෙ ලොකුම ගෙඩිය සත්තු කාලා.........."
මට තරු විසි උනා.පොඩි එක පේර ගහේ.මම ඉන්න තැන හෙන ගැහුව වාගෙ පේනවා.මීටර් 50ක් වත් නැති තරම්.හෆොයි එදානම්.............!!
ඔය අල්ලපු ගෙදර හිටිය ඒ දවස් වල පොමනේරියන් බල්ලො දෙතුන් දෙනෙක්.බල්ලො කිව්වට බල්ලො එකයි බැල්ලියො දෙන්නයි.අපේ ගෙදරත් හිටිය වල් බල්ලෙක්.වල් කිව්වෙ හික්.........හික්..............තාත්ත කොහෙන්දෝ ඇහිදගෙන ආපු එකෙක් හින්ද.බ්රෑන්ඩ් වල එකෙක් නෙමෙයි.ඔන්න දවසක් ලොකු එක එහෙ බල්ලෙක්ගෙ නම කිය,කියා අඬගහනව ඇහෙනවා.මමත් නිකමට වාගෙ ගෙයින් එලියට බැහැල බැලුවා.අප්පට සිරි....!මේන් ඒ බැල්ලි අපේ වත්තට ඇවිත්.අපේ එකාටත් පිනා චාන්ස්.චීස් කෑල්ලක් අහු උනා වාගෙ ඇති.දෙන්න හෝ ගාල වැඩ.එතකොටම ලොකු එක අපේ ගේට් එක පැත්තට එනව ඇහුන හින්ද මම හිමීන් ගෙට රිංග ගත්තා.මොකද ඔය වැඩ කඩාකප්පල් කරන්න ගිහින් නිකන් පව් පුරෝ ගන්න ඕනැයැ.හික්...........එතකොටම ඒකි සීන් එක දැක්කා."අම්මේ................" කියාගෙන ගෙට දිව්වා.ටිකකින් ඇන්ටි ඇවිත් "පිංකි"ව නිදහස් කර ගන්න හදනවා.(පිංකි කිව්වෙ බැල්ලිගෙ නම) මොන පිස්සුද...??පිංකි වත්ත හතර වටේ දුවනවා.අපේ එකත් වැඩේ අතාරිනව කියලයැ.කොහොම හරි පැය බාගයක් විතර දඟලල ඕං බාන්ඩෙ අල්ල ගත්තා.මගෙ දැනුං තේරුම් කමේ හැටියටනම් ඒ වෙනකට ඉතින් පිංකිට බඩු හරිවෙන්න ඕනෙ.
තව ටිකක් ලොකු සීන් දෙකකුත් තියනව.ගෙදර යන්න කලින් හිතුනොත් ඒ දෙකත් ලියලම යනවා.මොකද වැඩේ මාට්ටුනම් එහෙම ඔවුන් දෙන්න මගෙ කොලර් එකෙන් අල්ලගෙන "ඇයි තමුසෙ ඒ දෙකත් ලිව්වෙ නැත්තෙ.ඒකත් ලියන්න එපායැ" කිව්වොත් එහෙම.හික්.......හික්.........
මෙහෙමත් කෙල්ලෝ කියල කිවෙ ඉතින් මේ ලියන එකා කොල්ලෙක් හින්ද.කියවගෙන යනකොට මෙහෙමත් කොල්ලො කියල කට්ටියට හිතෙන්නත් පුළුවන්.ඕං එතකොට වරදවා හිතනව එහෙම නෙමෙයි.මේ සීන් එක කලින් ප්ලෑන් කරල වෙච්ච දෙයක් එහෙම නෙමෙයි.සියල්ල අහඹු සිදුවීම්.මේකනම් මගෙ පටි හොඳටම රෝල් වෙන කතාවක්. ටැංකියෙ ගෝල්ඩ් fish කොලුවත් දවසක් අවවාද කෙරුව ලියන මඟුලක් ව්යංගාර්තයෙන් ලියපන් මෙහෙම කෙලින්ම ඇදල දාන්නෙ නැතුව කියල.වැටෙන්න ඉන්න බඩුවක්වත් වැටෙන්නැති වෙයිලු.යාළු මාළුවගෙ කතාවත් ඇත්ත තමා.ඔන්න ඔහෙ ඕනෙ මඟුලක්.....මේ පැත්තෙ ඉතින් ට්රයි කරණ කෑල්ලකුත් නෑනෙ.තාම අපේ ගෙවල් කිට්ටුව කවුරුවකුත් මේ බ්ලොගය කියවපු පාටක් නෑ.ඒක හින්ද ඔන්න ඔහෙ අවුලක් නෑ.
දැන් මේ සීන් එකේ කොල්ලගෙ නම "ප්රදීප්" . ඌ මගෙ ඒ දවස්වල බොක්කක්.කෙල්ල "චතුරිකා". දෙන්නම අපේ ගමේ.ටිකක් ගෙවලුත් කිට්ටුව.චතුරික මගෙ කෑල්ලව එහෙමත් හොඳට දන්නවා.මොකද සමහර දවස් වලට ප්රදීපයයි මමයි කෑලිත් එක්ක ෆිල්ම් බලන්න යන්නෙ එකට.ඉතින් කෙල්ලත් එක්ක ෆිල්ම් එක බලල හෝල් එකෙන් එලියට එනකොට ඇතුලෙදි විවිධ ශිල්ප දක්වන්න ගිහිල්ල කෑල්ලගෙ ඇඳුම් එහෙමත් ටිකක් පොඩි වෙලානෙ තියෙන්නෙ. හික්..........අපේ නම් ඔය ඩෙනිමෙයි ටීයෙයි මොනව පොඩි වෙන්නද..?එහෙම ඉතින් එලියට ආපුවාම ඇතුලෙදි ගැලවුන කටු,පටි,බොත්තම්,අයිලට් එහෙම නැවත පෙර තිබූ පරිදි සකස් කර ගන්නෙ ඒ දෙන්නගෙ සහයෝගෙන්.ඔහොම ,ඔහොම ඉතින් ඒ දෙන්නට දෙන්නත් යාළුවො උනා.
ඔය විදියට කාලෙ ගෙවීගෙන යනකොට එක මාර්තු මාසෙක ගමේ අපේ අසල් වැසියො ටික සෙට් උනා සිරීපාදෙ යන්න.පහලොස් දෙනෙක් විතර හිටියා.අපේ ගෙදරින් මමයි,චතුරිකාලගෙ ගෙදරින් එයයි අක්කයි,අක්ක බැඳපු අයියයි තමා විශේෂෙකට හිටියෙ.අනිත් අය අහල පහල මැදි වයසෙ බුවාල බුවියො.ආ..........කලින් කියන්න බැරි උනා.ප්රදීපයගෙ ලව් එක චතුරිකාලගෙ ගෙදරට මාට්ටු වෙලා දෙපැත්තෙන්ම හෙන කේස් වැටිල තිබුනෙ ලව් එකට.ඒ උනාට දෙන්නගෙ ප්රේමයනම් සැමට හොරෙන් සුන්දරව ගලාගෙන ගියා.දැන් ඔන්න අපි ට්රිප යනවා.හවස තුන හතර විතර වෙනකොට නල්ලතන්නිය කිට්ටුවට ලඟා උනා.සති අන්තයක් හින්ද කට කපල සෙනඟ.කොහෙදෝ ගාමන්ට් එකක හෙන සෙට් එකකුත් බැහැල.මගෙ අම්මෝ..........!!එතනත් කෙල්ලො හාර පන්සීයක් විතර ඉන්න ඇති.දැන් ඉතින් ඔව්ව දිහා බල බලා අපේ නඩෙත් සිරිපා කරුණා කරන්න සූදානම් උනා.
අපේ සෙට් එකේ හිටපු උන්නම් මෙලෝ රහක් නෑ.ටිකක් ෆිට් එකෙකුට හිටියෙ චතුරිකාගෙ මස්සිනා. අපි හතර දෙනා ටිකක් වෙනමම වාගෙ ගමන ආරම්බ කෙරුවා.ඒ උනාට හැම තිස්සෙම නඩේ අය පේන දුරින් වාගෙ තමා හිටියෙ.අපි ඉතින් මුල හරියෙදි පඩි ගනන් කරන්න පටන් අරන් අනිත් අයට කලින් කලින් වාගෙ උඩට යැවුනා.කොහොම හරි සාම චෛත්ය හරියට එන්න හම්බ උනේ නෑ,අපේ සෙට් එක මඟ ඇරුනා.දැන්නම් ටිකක් විතර පදිරිත් උනා.පැය බාගයක් විතර බලන් හිටිය අපේ එක්කෙනෙක් හරි එයි කියල.ම්......හු... නෑ.මේ බලන් හිටපු ටිකට අපිව පහු කරගෙන ගියාද දන්නෙත් නෑ.කොහොම හරි දැන් සෙනග ගොඩේ අපි දෙන්න අතරමං උනා.කෙල්ල කියනව
"අනේ දිනේෂ්...ඉක්මනට අක්කල හොයා ගන්න, මට බයයි "
කියල.ඉතින් දෙන්න ටිකක් ආපහු පල්ලෙහාටත් ගියා.මොන පිස්සුද කවුරුවත් නෑ.ඒ පාර දැන් කරන්න දෙයක් නෑනෙ.මම
" අපි දෙන්න උඩට යමු.සමහරවිට මගදි කට්ටිය හම්බ වෙන්නත් පුලුවන්"
කියල කෙල්ලගෙ හිත ටිකක් හැදුවා.ඔන්න දැන් ප්රදීපයගෙ බඩුවයි මායි සිරීපාදෙ නගිනවා.කෑල්ල සිරා පාර.ඕනැම එකෙකුට දෙපාරක් හැරිල බලන්න තරම් ලස්සනයි.එතකොට එකට 19ක් විතර ඇති මගෙ හිතේ.මටත් 21යිද කොහෙද..කොහොම හරි පඩිපෙල් එහෙම මග ඇරල ෂෝට් කට් වලින් වැටවල් වලට එහා පැත්තෙන් තියන පස් කන්ඩි උඩින් පැන,පැන අපි දෙන්න ඉඳිකටු පාන ලඟට කිට්ටු කලා.ඔය යන අතර තුරේදි කැල්ලට පොඩි,පොඩි වාරු දෙන තැනුත් කීපයක් තිබුනා.සමහර තැන්වලදි එයාම අතේ එල්ලෙනවා.ඉඳිකටු පාන හරියෙ ඉදන්නම් පඩියක් උඩට නඟින්න විනාඩි දහයක් විතර එක තැන ඉන්න උනා.දැන් දෙන්නගෙම කකුල් එහෙමත් අම්බානකට රිදෙනවා.සෙනග වැඩි කමටම ප්රදීපයගෙ කෑල්ලත් මට හිරවෙලා අත හයියෙන් අල්ලගෙන ඉන්නවා.ටිකකින් හිමීට වාගෙ,
"කකුල් රිදෙනවා....."
ඒ පාර ඉතින් පව්නෙ අප්පා......කෙල්ලව ඉස්සරහට අරන් ඉන වටේ අත්දෙක දාල පොඩි සපෝට් එකක් දුන්නා.කොහොම හරි එහෙම විනාඩි දහයක් විතර ඉන්න ඇති.දැන්,දැන් සීතලත් උපරිමෙන් දැනෙනවා.මෙන්න බොලේ උඩ ඉදන් කවුද සෙට් එකක් පොඩි එකෙකුට හීතලේ වැඩි වෙලා අසනීපයි කියල කඩාගෙන බිදගෙන පල්ලෙහාට එනවා.ඒ බුවාලගෙ තල්ලුවත් එක්කම කෙල්ලගෙ ඉන වටේ දාගෙන හිටපු අත් දෙක..........අඟල් 15ක් විතර උඩට ආවනෙ.හික්.........හික්.........දැන් අර මොකද්ද ----------නිමල නිල් ජලාසෙ පැත්තෙ.ආපහු අත ගන්න හිතෙන්නෙත් නෑ."ගනින් අත......,ගනින් අත.....,දැන් දැන් කම්මුල් පාර ලඟයි.....,අත ගනින්......"ම්....හිත කියන තරම් අවුලක් නෑ වාගෙ.කෙල්ල කිසි කලබලයක් නෑ.එතකොටම මොකෙද්ද එකෙක් අපි හිටපු තැනින් ඇදල තිබුන කරන්ට් වයර් එකක් පටලගෙන..ඔන්න මීටර් 500ක් විතර දුරට ලයිටුත් නැති උනා.දැන් පට්ට කළුවරයි.ලඟ ඉන්න එකා පේන්නෙ නෑ.
විනාඩි දෙක තුනක් යන්න ඇති.
"දි....නේ......ෂ්...සීත......ලා......යි....."
කියන ගමන් මේං යකෝ කෙල්ල අනිත් පැත්ත හැරිල මාව බදා ගත්තෙ නැතෑ....!! මොකද්ද බොලේ මේ වෙන්නෙ......!හීනෙන්වත් හිතපු නැති දෙයක්නෙ මේ.ප්රදීපය එහෙම දන්නවනම්........!!!!ඌ දැන් මේ වෙලාවට මෙයා ගැන හීන දැක,දැක නිදි ඇති.මෙයා මෙහෙ වෙන කොල්ලෙක්ගෙන් උනුසුම ඉල්ලනවා.මල හු**යි.මට මෙලෝ සංසාරයක් හිතා ගන්න බැරි උනා."කොහෙද මේ ඉන්නෙ......,මොකද මෙච්චර සෙනඟ.." "ටිකකට උන් හිටි තැනුත් අමතක උනා.බොහොම අමාරුවෙන් පියවි සිහිය අරගෙන යාන්තම් තව පඩියක් උඩට නැග ගත්තා.කෙල්ලටත් ක්ෂණිකව මොකක් හරි සීන් එකක් උනා.තාම එහෙම්මමයි.....
"තව ගොඩක් දුරද....??"
යාන්තමට කොඳුරණව ඇහුනා.
"දන්නෑ චතූ......මොනාවත් පේන්නෙ නෑ...."
මේන් "චතූ" ලු. මෙච්චර වෙලා නංගි,එහෙම නැත්තන් "චතුරිකා" කිය කියා හිටියෙ. ඔන්න ටික,ටික ග්රහනය ලිහිල් වෙන්න ගත්තා."බඩගිනියි අනේ.....බිස්කට් තිබුන නේද...?"ඉක්මනට මම බෑග් එකෙන් බිස්කට පැකට් එකක් අරන් කැඩුවා.තාම ලයිට් නෑ.බිස්කට් එකක් එහෙම කන ගමන් ටික,ටික අපි මහ ගිරි දඹේ පැත්තට ඕං සේන්දු උනා.දැන්නම් කලින් දෙන්න අතර තිබුන නුහුරු නුපුරුදු ගතිය නෑ,නෑ වාගෙ.කාලයක ඉදන් දන්න කියන කෆල් එකක් වාගෙ. හැබැයි දෙබස් අඩුයි.ගමන විතරයි.ඇයි ඉතින් මොනව කතා කරන්නද....?අපි මේ වෙන වෙන අයට අයිති කට්ටියනෙ.කොහොම හරි යාන්තම් ඔන්න මළුවට කරුණාකර ගත්තා.අතල්ම වැඩේ කියන්නෙ මළුවෙ ඉර සේවෙ බලන ගමන් මෙයා කියනව
"අයියෙ ඔයාට ගොඩක් thanks මාත් එක්කම ආවට.ප්රදීප්ට මගෙ ආදරේ බිංදුවක්වත් අඩු උනා කියල එයාට කියන්න එපා"
කියල.අනේ අම්මපා...............මම හින්ද හොඳයි.දැන් මෙතන වෙන කෙනෙක් හිටියනම් එහෙම ඒත් ඔය ටිකමනෙ වෙන්නෙ.දැන්නම් මුකුත්ම ඔළුවට එන්නෙ නෑ.යාන්තන් ඉර සේවෙ බලල අපි ආපහු එන්න පිටත් උනා.අපේ නඩේ කවුරුවත් මේ වෙනකන් හම්බ උනේ නෑ.කන්ද නගිනකොට වාගෙ නෙමෙයි බහිනකොට වැඩිය ගේමක් නෑ.සෙනගත් නෑනෙ.ආපහු සීත ගඟුල දිහාට එනකොට කෙල්ලගෙ ටච් එක සම්පූර්ණයෙන්ම වාගෙ නැතුව ගියා.දැන් දෙන්න දෙපැත්තෙ.හිතට මහා හිස් කමක් වාගෙ දැනෙන්න උනා.චතුරිකත් බිම බලාගෙන යනවා.ඔන්න මතක් උනා මළුවටම එකයි කියල ගත්තු සුරුට්ටු දෙක.අප්පේ .....කටත් ඉඩ මදි වාගෙ .ඔන්න ඔහෙ ඕනැ එකක්.පත්තු කරල ඇද්ද උගුරක්.අම්මෝ.............දැනෙන සැහැල්ලුව.
"විසික් කරන්නකො ඕක..,මොකද්ද ඔය"
ෂිහ් ....කොයි කෙල්ලත් එකයි.මගෙ එකත් ඒ වාගෙ ,යාළුවගෙ එකත් ඒ වාගෙ.කොහොම හරි අපි වෑන් එකට ගිහිල්ල පැය තුනක් විතර ගියාට පස්සෙ තමා අනිත් අය එක්කෙනා දෙන්න ආපහු ආවෙ.යන්තන් 11ට විතර සේරමල සෙට් උනාට පස්සෙ ආපහු ගෙදර එන්න පිටත් උනා.ඔන්න ඔහොමයි මිතුරගෙ පෙම්වතියත් එක්ක සිරීපාදෙ ගියෙ 2002 දි.
ප:ලි- --------- = රණ හංස යුවල
අද අලුත් අවුරුද්දෙ පලවෙනි දවස.ගෙදර හිටියනම් කුස්සියට වෙලා අම්ම කිරිබත් උයන දිහා බලාගෙන ඉන්නයි,බෙදන්න කලින් ටිකක් හැන්දටම අරන් කවාගන්නයි තිබුනා.ඒ උනාට එලියට බැහැල බලපුවාම වෙනස්ම පරිසරයක්.හාත් පස හිම වැටිලා.

ලොකු යන්ත්ර වලින් පාරෙ හිම අයින් කරණවා.හිතට පුරුදු තනිකම ආයෙත් දැනෙන්න උනා.ආයෙමත් හිත අතීතයට පියමන් කලා...................
ඒ 1982 අගෝස්තු දෙවනිදායි.කුරුණෑගල මහ රෝහලේදී මගේ උපත සටහන් වීඇත.ඒ වනවිට සීයා C.T.B බස් රියදුරෙකි.
'ලොකු කෙල්ලට සරමක්ලු......"
පවුලේ ප්රථම දරු උපත නිසා තාත්තා හැරුනුකොට අනිත් හැම දෙනාටම වඩා සතුටු වී ඇත්තේ මගේ සීයාය.මහියංගනය බලා ධාවනය වෙමින් තිබූ බසය වරකාපොලදී වෙනත් රියදුරු මහතෙකුට බාර දී පැමිණි ඒ අවස්ථාවේ පටන් නැවත සේවයට වාරථා කොට ඇත්තේ සතියක්ම ඉක්ම වූ පසුවය.
තාත්තාට වයස විසි හතරේදීත් අම්මාට විස්සේදීත් දරු සුරතල් බැලීමට තරම් ඒ දෙදෙනාද වාසනාවන්ත වී ඇත.මවගේ නැඟනියන් තිදෙනෙකු,එක් මාමා කෙනෙකු ද ඇතුලුව පවුලේ සැමගේ ආදරය මධ්යයේ ගෙවුනු ඒ බාල කාලය සිතට ගෙන දුන්නේ ඉමහත් සුන්දරත්වයකි.අක්කර පහක පමණ වපසරියකින් යුතු වූ අම්මාගේ මහ ගෙදර වත්තේ මම පුංචිලාද සමඟ මහත් කෙළිදෙලෙන් කාලය ගත කලෙමි.සැමදාම උදයේ හරකුන් දිගේලි කිරීම සඳහා අප වත්තට පැමිණෙන පොඩි අප්පුහාමි මාමා එකල මා කැමතිම චරිතයකි.
"නංගියෙ වේ පඳුරු ලඟ පුවක් ගස් ටිකේ නම් පුවක් සේරම ඉදිලා.....වවුල්ලු කාපුවත් ගෙඩි හතලිහක් පණහක් විතර වැටිල තියනවා.........."
උදේ කහට කෝප්පය අපේ ගෙදරින් පානය කරනු වස් හැමදාම නිවසට පැමිණෙන්නේ එවැනි කුමක් හෝ හේතුවක් නිර්මාණය කර ගනිමිනි.නමුත් පසු කාලීනව දැන ගත් පරිදි බුවා පල් හොරෙකි.තාත්තා කියන පරිදි වත්ත පහල ඇති ළිං දෙකට සතියකට සැරයක් බාල්දියක් දැමිය යුතුමය.පාන්දරට වැටෙන පොල්ද,යාන්තමින් ඉදීගෙන එන අන්නාසි ගෙඩිවලටද වග කියන්නේ ඔහුය.නමුත් සියල්ල දැනගෙනත් කිසිවෙක් ඔහු හා උරණ නොවූයේ මන්දැයි මට සිතා ගත නොහැකිය.සමහර විට ගමේ කමට වන්නත් පුලුවන.
මවගේ නැඟනියන්ගෙන් මා කැමතිම චූටි පුංචිටය.මට වඩා වසර හතරකින් පමණ වැඩිමහල් වුන ඇය අදටත් මට සිටින එකම මිතුරියයි.සහෝදර සහෝදරියන් කිසිවෙක් නොනැති මාහට එකම සහෝදරිය වූයේද ඇයයි.කොණ්ඩ කරල් දෙකක් ගෙතූවිට මනීෂාට සමාන රූසපුවකින් හෙබි ඈ සමාගමය බෙහෙවින් ප්රිය කිරීමට තවත් එක් හේතුවක් ලෙස ඇගේ මිතුරියන්ද හේතු වූවා විය හැක.ඒ මන්ද යත් ඔවුන් මා දුටු විට "අනේ......අක්කගෙ පුතාද....." කියා මාද සුරතල් කරණ බැවිනි.
මගේ ජීවිතයේ ද අන් සැමගේ මෙන්ම ප්රධාන චරිතය "තාත්තා'යි.83 ජූලි කලබල පැවති දින වකවානුවක රාත්රියේ මා තදබල ලෙස අසනීප වූ අවස්ථාවක අවසිහියෙන් මෙන් උඩු කය ඇඳුමක්ද නොමැතිව පොතුහැර සිට කුරුණෑගලට මා වඩාගෙන පයින් ගමන් කල පුවත පසු කලක මවගෙන් අසා දැන ගත් මොහොතේ තාත්තා ගැන ඇති වූ ඒ බලවත් ආදරයද සමග සිත් වූයේ කෙදිනක හෝ මා පිය පදවිය ලද දිනක මෙවන් කැපවීමක් කිරීමට තරම් මාහට හැකියාවක් ඇතිවේද යන්නයි.ත්රී රෝද සහ වාහන බහුල සහ වෛද්යවරයා එක් දුරකතන ඇමතුමකින් නිවසට ගෙන්වා ගැනීමේ හැකියාව ඇති මෙකලනම් යාන්තමට ඒ ගැන බිය වීමට කාරණාවක් නැත.නමුත් මීට වෙනස් දෙයක් සිදු උනොත්..........!!!.
කිසි දිනක මත් පැන් හෝ දුම් පානය නොකල තාත්තා මා ප්රථම වරට ගල් බාගයකින් පදම් වී නිවසට පැමිණි අවස්ථාවේදී හැඩූ දින පටන් මත් පැන් පානය අත හැර දැමූ මුත් දුම් පානය අත හැර දැමූවේ තවත් පියෙකු බඳු වූ දැනට අප ආයතනයේ හිමිකරු නිසාවෙනි.කිසි දිනක මව හා පියා උරණ වීනොමැති අතර කුමන හෝ හේතුවකට තාත්තා අම්මාට බැන වැදුනේ වීනම් හේතුව ලෙස සිටියේ මාය.මා විශිෂ්ට ලෙස ශිෂ්යත්වය සමත් වූ දින තාත්තා සතුටින් සිටිනු දුටු විශේෂ දිනයකි.ප්රථිඵල දැන ගත් දිනම මා බලාපොරොත්තුව සිටි ඒ ස්පෝට් වර්ගයේ බයිසිකලය අරන්දීමට තරම් තාත්තා ත්යාග ශීලී විය.පසු කලෙක වැරදීමකින් අපේම වෑන් රථයට එය මා විසින්ම යට කල මොහොතේ තාත්තා මුවින් නොබැන සිටියද හදවතින්ම මා දුක් වුන ප්රථම අවස්ථාව එය විය.
තාත්තා සේවයට ගිය පසු නිවසේ හිටියේ අම්මාත් මමත් පමණි.මව කිසි දිනක රැකියාවක් නොකල බැවින් ම්ව් සෙනෙහස අපිරිමිතව විඳීමේ භාග්යය මා හට උදා වී තිබින.දවල් වරුවේ මා පාසැල් ගොස් එන තුරු මග බලා සිටින ඈ සවස් වන විට මාද තුරුළු කරගෙන දොරකඩට වී බලා සිටින්නේ තාත්තා එන තුරුය.සිහින් කුඩු පොදක් වැටුනත්
"අද තාත්ත කුඩේ අරගෙන ගියෙත් නෑ....ඔයා ඔහොම ඉන්නවද මම හන්දියෙ කඩෙන් කුඩේ තියල එනකන්...."
"අම්ම මට වැඩිය තාත්තට ආදරේ....."
දවසක් පියා එසේ වැස්සත් සමග නිවසට පැමිණි අවස්ථාවක නොතේරුම් කමට කීවේ ඇත්තටම මා නිවසේ තනිවම දමා කුඩය දීමට ගිය තරහවටමය."නෑ....අම්ම මගෙ පුතාට තමා ගොඩක්ම ආදරේ...."කියමින් තාත්තා මා සැනසූ අයුරු අද මෙන් සිතේ සනිටුවන් වී ඇත.
ටිකෙන් ටික වයසින් මුහුකුරා යන්නට වත්ම අලුත්,අලුත් සබදතා ජීවිතයට එකතු වන්නට විය.පුංචිලා දෙදෙනෙකුගේ විවාහයත් සමඟ බාප්පලා දෙදෙනෙක් අප නෑදෑකමට එකතු විය.මා විදෙස් ගත වී ටික කලකින් චූටි පුංචිද විවාහ වී දුරු රටක පදිංචියට යාම කෙල්ලන් වෙනුවෙන් දුක් වෙමින් සිටි මාගේ සිතට තවත් මහා වේදනාවක් ගෙන දෙන්නක් විය.වෙනදා සහෝදරියක් මෙන් දුකේ දී සැපේදී සිටි ඈද මගෙන් ඈත් විනි.
ගමේදී මෙන්ම පාසැලේදීද මිතුරන් බොහෝ විය.ඔවුන් නිසා නිවසින් බැණුම් ඇසූ වාර ගනනද අනන්තය.මන්ද යත් කරණ තරමක් කලේ වැරදි ක්රියා නිසාවෙනි.පසු කාලීනව කෙල්ලන් දෙදෙනෙකුද ජීවිතයට ඇතුලු වීමත් සමග මෙතෙක් කල් ගෙවූ ජීවන රටාවේ තවත් පිටුවක් පෙරලුවාක් මෙන් හැඟින.නමුත් හිතට එකඟව කිසිවක් සිදු නොවූ නිසාත් සැබෑ ආදරය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වූ නිසාත් ඒ සබදතාද බිඳ වැටුනේ නෙතට කඳුලක්ද එක් කරමිනි.එතැන් පටන් මේ වනතෙක් ජීවිතයේ ඇත්තේ හිස් තැනකි.යන්තම් වයස විසි දෙකේදී මේ සැමගෙන් සමුගත් මා අදින් පටන් ගන්නා වසරේ පටන් ගෙවෙනුයේ විසි නවවෙනි සැතපුම් කනුවයි.පුරා සත් වසරක් දෙමාපියන්ගෙන් ,නෑදෑ හිත මිතුරන්ගෙන් වෙන්වී ගෙවූ කාලය මට දැනෙනුයේ සිර ගතවීමක් ලෙසටය.ඉදින් මේ වසරේදීවත් නැවත මේ සැම අතරට යාමට ඉටා ගත්තේ පරක්කු වී හෝ මුදල් ජීවිතය නොවන බව පසක් වීමට පරක්කු වුන නිසාම නම් නොවේ.
ඉතින් තව දුරටත් වැල් වටාරම් ලියා කියවන කාගේ හෝ කාලය කා දැමීමට තරම් සිත් නොදෙන නිසා මාගේ මේ තේරුමක් නැති ලිපිය අවසාන කරමි. ඔබ සැමට සාමය ,සතුට ,සෞභාග්යය පිරි සුබ නව වසරක් වේවා..............!!!!
............... දිනේෂ්.........
හැමෝටම පොදු ස්ටෝරි මම විතරක් ලියන එක හරි මදි කියලත් හිතෙනව.ඒ උනාට හිතට එන දේ ඔන්න ඔහෙ ලියල දාපන් කියලත් හිත කියනව.කොහොම උනත් හිතට කාවැදුන සුන්දර දවසක් එදා.
ඔන්න වෙනද වාගෙම දහසක් බලාපොරොත්තු එක්ක සති අන්තය උදා උනා.සතියෙ දවස් පහේ කෑල්ල එක්ක වචනයක් කතා කරන්න හම්බ වෙන්නෙ නෑනෙ.ස්කෝලෙ ඇරිල කොන්වන්ට් එක ලඟ චා වෙන්නත් බෑ.එහෙන් ස්කූල් වෑන් එකේ ඒකෙ මිස්ල දෙන්නෙකුත් යනවා.දැක්කොත් එහෙම සොරිම තමා.සමහර දවස් වලට අපේ වෑන් එක කලින් ගියොත් යන්තන් මූන බලා ගන්නවත් හම්බ වෙන්නෙ නෑ.සෙනසුරාද දවස මරු.උදේ අට ,පහ ක්ලාස්........හැබැයි යාම අවාරෙට අඹ වැටෙනව වාගෙ.මේ දවස් වල අම්මටත් මගෙන් හෙන වදේ ඇඳුම් ගන්න සල්ලි ඉල්ලල.
"මේ ලමයගෙ දැන් ස්ටයිල් එක වැඩියි...........කෙල්ලෙක්වත් සෙට් කරගෙනද දන්නෙ නෑ ඉන්නෙ..........,ඉන්නවකො තාත්තට කියන්න ටිකක් හොයල බලන්න කියල."
හික්........හොයයි. තාත්ත එන ටවුන්.
වෙනද වගේම උදේ මිනුවන්ගොඩ බස් හෝල්ට් එකට වෙලා පොතත් දෙකට නමාගෙන ,අම්මට වදේ දාල ගත්ත කැට් දෙකත් බස්සල එහෙම ජෙන්ට වගෙ ඉන්නකොට..........
"මම පරක්කු උනාද......?"
වින්දි.
"ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්......."
නෑ................. ම්..ම්.....ඔයා අද ලස්සනයි......
"ඇයි අද විතරද....?"
නැ..........හැ........අද ගොඩක් ලස්සනයි.
ඇත්තටම අද අමුතු ලස්සනක් මතුවෙලා පේනව.උදේ පාන්දර පිපුන රෝස මලක් වගේ.ඇඳුමටද????උදේ හින්දද???මොහොතක් එයා දිහා බලාගෙන මම කල්පනා කලා.
"මෙතන ඉන්න බැහැ අනේ......"
ඔයාට අද class නොගියොත් පාඩුයි නේද?
"ඔව් යමුද........??අද Inorganic පටන් ගන්නව කිව්ව........"
මම ඉගෙන ගන්නෙත් නෑ.මේ කෙල්ලට ඉගෙන ගන්න දෙන්නෙත් නෑ.
"සචීලගෙන් නෝට් එක ඉල්ල ගන්න බැරිද?"
අහිංසක විදියට මූන දිහා බලල හිනා වෙලා ඔලුව වැනුවා.
"කොහෙද යන්නෙ.......?"
"නුවර යමුද?.........."
යන ගමන් මගෙ දෙකට නවාගෙන හිටපු පොතත් එයා අරගෙන එයාගෙ පොත් එක්ක තියා ගත්තා.වෙලා.........වට .පොත ඇනයක් වෙලා තිබුනෙ.
"ආ...........එන්න,එන්න නගින්න නුවර ඩබල් සීට් තියනවා........"
ඉන්ටසිටියෙ කොන්දගෙන් බේරිල්ලක් නෑ.දැන් ඔය වෙලාවට බස් එකේ කොලිටියත් බලනවනෙ.චා බස් වල යන්නෙ නෑ.ෆුල් කන්ඩිෂන් තියෙන්න ඕනෙ.කර්ටන් අනිවාර්යයි.වෙලාවට කොලිටි ජර්නියක් තිබුනෙ.වම් පැත්තෙ පෙම් මුල්ල ආක්රමණය කරල තිබුන හින්ද දකුණු පැත්තෙ වාඩි උනා.දැන් ඔන්න හිමින්,හිමින් බස් එකත් යනවා.දැන් හරියටම මෙයා මීට් වෙලා සති පහයි.ආදරේ උතුරනවා.
"ආයෙ සිගරට් බිව්වෙ නෑ නේද.......?"
"ම්.............නෑ."
"හොඳ ළමය.........බිව්වොත් මට හොයා ගන්න පුලුවන්......."
ඒ කොහොමද?"
"මට පුලුවන්නෙ........"
දැන් නුවර ගිහින් මොකද කරන්නේ...........??.වැව රවුමෙ ඇවිදින එකත් චා වැඩේ.හවස පහ පහුවෙනකන් ගෙදර යන්නත් බෑ.හරි......ෆිල්ම් එකක් බලනවා.ඒ උනාට කොහොමද මේක මෙයාට කියන්නෙ.....???කොහෙ එකටද යන්නෙ..?නුවරට ගියොත් මාළිගාව ලඟින් බහින්නම වෙනවා.ගුඩ් ෂෙඩ් ගිහින් ආයෙ පයින් එන්නත් බෑ.වීල් වලට දෙන්න සල්ලි තියන එකක්යැ..හික්.............හරිනෙ....එරීන යනවා.යන ගමන්ම බහින්නත් පුළුවන්.එල,එල. ආ......හ්, ඒත් මොකද්ද දන්නෙ නෑනෙ තියෙන්නෙ.ජරා එකක් තිබුනොත්...!හරි...එහෙම උනොත් සීගිරි එකට යන්න පුලුවන්.ගොඩයි.දැන් කොහොමද වචන ටික එලියට දාන්නෙ....??බනියිද? ආපහු යන් කියයිද??දැන් තවත් ප්රශ්නයක්.
"වින්දි...කටුගස්තොටින් බහිමුද...?"
පුදුමෙන්වාගෙ
"ඇයි ඒ....?"
"බහිමුද කියන්නකො"
"ඇයි....!නුවරට යමු."
වැඩේ අප්සෙට් යාගෙන වාගෙ එන්නෙ.
"හා.....,හා..."
ටිකකින්
"ඇයි බහිමු කිව්වෙ...!?"
"නෑ......මේ.....ෆිල්ම්...එක...ක් බලමුද???"
දැන්නම් ඔක්කොම ඉවරයි....මම මටම බැන ගන්නවා.එහෙම අහන්නෙ නැතුව ඉන්න තිබුනෙ.ලොකු නිහඬතාවයක්.මුලු ඇඟම දැඩි නියගකෙට අහු උනා වාගෙ වියලිලා.බස් එකේ කැසට් එකෙන් පටිය දෙවනි සැරේටත් ඔටෝ රිවස් උනා.
"සුර දූතියෝ.......සුකුමාලියෝ......පාවේවි මියුරු ගීතිකා අසා.......,පාට පාට තරු සේ ආලෝකේ......"
"කටුගස්තොට බහින එක්කෙනා ඉස්සරහට එන්න..."
කවුදෝ බහින්නයි ලෑස්තිය.
"බහිනවද?" වින්දිගෙ කට හඬ. දෙයියනේ.........!!හීනයක්ද...?ඉක්මනට බහින්න සූදානම් උනා."ඕගොල්ලොත් බහිනවද.....? ඉස්සරහින් පොඩ්ඩක් දාල යා...ං...."
වින්දිගෙ අතින් අල්ලගෙන පාරත් මාරු උනා.ගොඩම තමයි පට්ට ෆිල්ම් එකක් තියෙන්නෙ."දිල්තො පාගල් හේ".දෙයියො මූන බලනව කියන්නෙ ඕකනෙ....තව පැයක් තියනව.සති අන්තෙ හින්ද ඔන්න කෆලුත් එක දෙක හිමිහිට මේ පැත්තට පාවෙන්න උනා. O.D.C,බැල්කනි,සුපර් බැල්කනි.......හික්........
"සුපර් බැල්කනි දෙකක් දෙන්න".
ඔන්න පිටිපස්සෙම පේළියෙන් වාඩි උනා.එයානම් ගොඩක් බයවෙලා.
"සැන්දෑ අහස වගේ සැරසී මට ඉන්න කියා,කියන්න ඇයි ඔබ නාවේ........"
තාම පසුබිම් සංගීතය .තව විනාඩි විස්සක් විතර තියනවනෙ.කොහොම හරි ඔන්න ටිකෙන් ටික රඟහල අඩ අදුරට පිවිසුනා.දැන් comming කෑලි ප්රදර්ශනය.හිත මහත් දෙගිඩියාවක.
"මෙයාගෙ අතින් ඇල්ලුවොත් මොනවත් හිතයිද??? ම්..මොනව හිතන්නද?"
හිමින්,හිමින් මගේ දකුණු අත වින්දිගෙ වම් අත ස්පර්ශයට ලඟා උනා.ඒ සීතල අතේ සියුමැලි ඇඟිලි වලින් මගේ අත හයියෙන් අල්ල ගත්තා.මගෙ හිතේ පැය බාගයක්වත් එහෙම තියෙන්න ඇති.නිකමට වට පිට ටිකක් ඇහැ දැම්මා.
හි.....හි.....සමහර දෙන්න හිටපු ස්ථාන වල කෙල්ලව හොයා ගන්න අමාරුයි.තව ටිකක් ඈතට වෙන්න දෙන්නම එක්කෙනෙක් වාගෙත් පේනවා.XXX සීනුත් සමහර තැන්වල දර්ශනය වෙනවා.වින්දි කතාවක් නැතුව ෆිල්ම් එක බලනවා.මගේ දකුණු අත හිමී.....න් එයාගෙ අතින් මිදිලා එයාගෙ උරහිස වටා යැවුනා.නොදැනුවත්වම එයාගෙ මුහුන මගෙ උරහිසට බර උනා.පපුව ගැහෙන වේගෙ එලියට ඇහෙනවද මන්ද? ඩක්.........ඩක්......ඩක්......
"අපි හැමදාම මෙහෙම ආදරෙන් ඉන්නව නේද....?"
යාන්තමට වින්දිගෙ කට හඬ අවදි උනා.
"ඔව්....හැමදාටම.."
එතකොටම එයා යාන්තමට ඔලුව උස්සල මගෙ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා.ඇත්තටම කෙල්ලෙක්ගෙ ආදරේ හරියටම දැකපු එකම එක දවස.මගේ මුහුන තවත් ඒ මුහුනට ලං උනා.එයාගෙ වම් අතත් හිමින් මගෙ බෙල්ල වටේ එතුනා.වින්දි හුස්ම පහල හෙලන රස්නෙ දැන්,දැන් ගොඩක් තදින් දැනෙන්න උනා.මගෙත් එක්කම ගෙවෙන ජීවිතයක්.....තවත් වචනයක් කතා කරන්න තරම් මගෙ හිතට අදහසක් ආවෙ නෑ.ඒත්.....ඒත්.. එක්කම ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට කෙල්ලෙක්ගෙ සියුමැලි තොල් වල පහස යාන්තමට වගේ දෙතොලට දැනෙන්න උනා.............
ම්.........................තව,තව ලියල නිකන් මොකටද කොලේ ඉරා ගන්නෙ.හික්.......හික්.......
ආයෙ ඒ තැනට යන්න පුලුවන්නම් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුව මැරෙන්න උනත් රෙඩි.ගන්ධබ්බ අවදියෙ කල්ප ගානක් උනත් ඉන්න පුලුවන්.ආයෙ පසු වැරදි වෙන්න කීයටවත් ඉඩ දෙන්නෙ නෑ.time machine එකක්වත් තියනවනම් සබ්බ සකලමනාවම හරි විකුණල ඒක අරන් ජීවිතේ රිවස් කරනවා.ඒත්.......ඒත්...කරුමෙට ඒ එකක්වත් ප්රායෝගික නෑ.දැන් මේ මොනාවත් නෑ........ඔක්කොම හිස්.....